job board

today I was offered a job
with my university diplomas
with my critical thinking abilities
with my three spoken languages
with a thousand of academic books I read inside out
with my list of publications
with my able, white, privileged body
with my experience in giving back to the community
with my activism cross-cutting so many fields of oppression
with my belief that one day I will realise my dreams

today I was offered a full-time job for 120 euros a month
with no health insurance
8 hours of work daily
with no social benefits
40 hours of work per week
with no employment contract
because “we trust each other here”
they call labour an “internship”
because it’s easier to exploit you this way
and you should be grateful for this “opportunity to learn”

today I was offered a job with a vibrant team
of young fashion designers
who sell ONE item in their online store for 250 euros
TWICE my prospective monthly pay
who design sleek/minimalistic/painfully simple products
outsourcing needlewomen who probably don’t follow fashion blogs
why didn’t I stand up and just walk out when I heard your offer?
I should have splashed your organic tea right into your face
but instead I thought: “can I afford to reject this job?”

The Silence of the Transgenic Lambs

I was just in middle of writing an essay on transbiology, when I saw an article on a genetically modified sheep, whose fat is supposed to be beneficial for people with cardiovascular diseases.

Chinese scientists have cloned a genetically modified sheep containing a “good” type of fat found naturally in nuts, seeds, fish and leafy greens that helps reduce the risk of heart attacks and cardiovascular disease.

What struck me most about this news is that instead of getting the “good” type of fat from nuts, seeds and leafy greens, the scientists from the Beijing Genomics Institute (BGI), the Institute of Genetics and Developmental Biology at the Chinese Academy of Sciences, Shihezi University in Xinjiang and the Chinese government decided to invest lots of money in a complex process of producing a transgenic animal. In the meantime, meat consumption is one of the major environmental threats. Recently China has become the leader in world’s meat consumption, leaving the U.S far behind.

More than a quarter of all the meat produced worldwide is now eaten in China, and the country’s 1.35 billion people are hungry for more. (…) Altogether, China harvested the largest grain crop of any country in history in 2011. A full one third of that harvest is going to feed animals to meet the growing demand for meat, milk, eggs, and farmed fish.

Source: sustainablog (

Of course, here I have to warn against demonizing China as a global polluter, that often happens in the environmentalism discourses, especially those coming from the West. The U.S. remains the unquestioned leader in GM crops production. Last year AquaBounty, an American biotechnological company, patented a genetically modified Atlantic salmon, owning an animal as a product.

AquAdvantage® Salmon (AAS) include a gene from the Chinook salmon, which provides the fish with the potential to grow to market size in half the time of conventional salmon. In all other respects, AAS are identical to other Atlantic salmon.

The trademark on a breed of animals, promising an “advantage” (probably mostly to the producers) seems a very perverse idea. But the question remains: why bother with a lengthy and difficult process of inserting a gene linked to the production of polyunsaturated fatty acids into a donor cell taken from the ear of a Chinese Merino sheep, then inserting the cell into an unfertilized egg and implanting it into the womb of a surrogate sheep? Human health. That seems to be an answer of the scientists. Well, guess what, why not turning vegetarian/vegan, or just simply introduce more leafy greens and nuts into your diet? Instead, the greens will be consumed by a transgenic sheep, so that consumers can enjoy their terribly expensive lamb steak from Peng®Peng©BetterFuture, assuring themselves that the more they eat, the healthier they get. Capitalism in a romance with science.

This reminds me of Eduardo Kac’s controversial transgenic artwork, the GFP Bunny. In 2000 Kac created Alba, a green glowing rabbit, with a florescent gene found in the jellyfish Aequorea Victoria implanted in her. It might seem that this kind of art project is meaningless and problematic. However, the artist is mostly interested not in the embodied existence of a green chimerical rabbit, but in the process of its social integration, and the debates that it created. He writes:

As a transgenic artist, I am not interested in the creation of genetic objects, but on the invention of transgenic social subjects. In other words, what is important is the completely integrated process of creating the bunny, bringing her to society at large, and providing her with a loving, caring, and nurturing environment in which she can grow safe and healthy. This integrated process is important because it places genetic engineering in a social context in which the relationship between the private and the public spheres are negotiated. In other words, biotechnology, the private realm of family life, and the social domain of public opinion are discussed in relation to one another. Transgenic art is not about the crafting of genetic objets d’art, either inert or imbued with vitality.

In this sense, Kac’s art points to the problem of lack of responsibility in creating transgenic organisms. The low-fat sheep seems to be a perfect example of that. Please don’t get me wrong — I am not against the transgenic animals, in fact I think that hybrids surround us whether we like it or not and following Bruno Latour, I believe that modernity is all about proliferation of natureculture hybrids. What does the Chinese sheep teach us about human relations to animals and to nature? In my view the painfully anthropocentric approach revealed in producing a living being just for the betterment of human health.

The new cloned celebrity called Peng Peng is a close relative of Dolly, the infamous British sheep. Sarah Franklin in her book Dolly Mixtures “tries to situate her [Dolly’s] emergence as part of the history of agricultural innovation and its close connection to life sciences – in particular reproductive biomedicine.”[1] Digging in Dolly’s genealogy and rich significance of her existence to the politics, medicine, ethics and economics, Franklin manages to reveal the historical trajectory that made the sheep a biosocial entity, queering the notions of the biological, the cultural, the technological and the political. With the new form of reproduction (trangenesis) Dolly still belongs to the long history of animal husbandry, control over their bodies and reproduction, and even imperial expansion. Franklin writes: “because Dolly’s assisted creation out of technologically altered cells confirms the viability of new forms of coming into being, or procreation, her existence can be seen to redefine the limits of the biological, with implications for how both sex and reproduction are understood and practiced.”[2] What she calls “remixing of sex” shows how transbiological imaginary thoroughly affects reproduction, sex, and sexuality. Later in the book, she even mentions how cloning is associated with the fear of same-sex reproduction.[3] She draws on Jackie Stacey’s analysis of science-fiction cinema featuring new genetics. Stacey noticed: “The reproduction of sameness through sexual difference is no longer so straightforward when the means for assuring its continuity are new technologies of replication that trouble the authority of paternity, inheritance, and heterosexuality in the cultural imagination.”[4]

Just as Dolly mobilized the British biotechnological industry, bridging it with the long history of wool production, export of animals to the new world, colonization and the Australian outback, Peng Peng’s location is crucial. She was conceived in a laboratory  in Shenzhen in southern China, in one of the biggest Special Economic Zones (SEZs), where free market ideology flourishes and huge amounts of goods consumed in a global  market are produced at the expense of cheap labour.

[1] Sarah Franklin, Dolly Mixtures: The Remaking of Genealogy (Durham, London: Duke University Press, 2007), 1.

[2] Ibid., 5.

[3] Ibid., 203.

[4] Jackie Stacey, “Masculinity, Masquerade, and Genetic Impersonation:               Gattaca’s Queer Visions,” Signs: Journal of Women in Culture and Society 30, no. 3 (March 2005): 1873.

“Bang bang, I shot you down…” or How Europe Fights the Others

I have a feeling that I start to specialize in posts about the EU promo videos. Well, there’s a lot to say/write about this genre! Once in a while a new bizarre propaganda movie comes out and just asks for a commentary. So here it is — the new masterpiece about European identity-building practice that happens on the expense of fortifying yourself from the Others:

So, where do I start?

1. The space

The scene is set up in an industrial space of a railway station. Historically Europe has a special relation to this location. Let me notice that the symbolics of the train station is a crucial trope of modernity: on the one hand it is the gate to the city, a place of intense traffic in people and magnificent machines of transportation that increased the mobility of the moderns, while on the other hand it creates an opportunity for various ‘unwanted others’ to enter the city. Thus, the crowded and anonymous space of the public railway station becomes potentially dangerous. It is here, where the agents of the moral panic of the 19th and 20th century will look for the “perverts”, “degenerates” and “inverts” lurking behind every corner. Even in late modernity the train station is recognized as ” a site of vice and sin“. It is here, where progress, technological advancement, rationality, movement and increased mobility all mix with masses of human bodies, the gazes of strangers, social friction and potential mixing across hierarchies and classes. It is here, where you can gain a temporary identity of a traveler, a passenger. It is here, where time and space gain new meaning. But is also here, where you enter a risk zone, because the democratization of that space makes it easily accessible for intruders.

Coming back to the movie, the railway station here is empty. It’s rather an abandoned metropolitan post-industrial setting. It might be agoraphobic in this way. A lonely woman wanders aroundempty platforms. She soon realizes she is not alone.

2. The main protagonist

Here she is. A beautiful, young woman in a sport-suit. The reference to the classic Kill Bill movie series hits the viewer with its obviousness. More importantly though, she is supposed to symbolize Europe. It is not surprising at all that a white woman in her reproductive age is here to convince me that Europe is a great place to live in. The glorification of white womanhood, elevated to the role of a civilizing trademark has a long history in both Europe and the US. Back in the 19th century “the cult of true womanhood” was an ideology that enabled upper and middle class women to enter the public political scene with a mission of promoting the ideals of domesticity, piety and submissiveness. Paradoxical? Well, of course at the same time it persistently excluded non-white, immigrant and lower class women from the category of a “true woman”, to which those radically “Others” could only aspire. Fueling the heterosexist ideology of the nuclear family, capitalist values and the separation of the public and private spheres the bourgeois True Lady figure was an ideal symbol for the nation state. Female body has been used as a fleshy metaphor for the nation for ages now.

Let’s not forget the mythical Europe who was kidnapped and raped by Zeus in a form of a white bull. Interestingly, the EU often uses this myth, as a kind of ancient story of origin. Problematic? Extremely!

3. The Threat 

We learn from the video that Europe is threatened by various foreign warriors who attack her for no reason, demonstrating their power through elaborate martial arts performances. The first one is an Asian fighter, who shows off in “Crouching Tiger, Hidden Dragon” style. The next invader is a levitating Arab or Indian man equipped with a kind of scimitar. He looks more like a character from One Thousand and One Nights tale — necessarily bearded and wearing a turban. Last but not least, a black guy enters the scene forcing the door and demonstrating his advanced capoiera skills. All men’s faces look angry and they are ready to fight. This extremely stereotypical, orientalist and racist representation of Otherness is just striking. A perfect classification of Others from a European perspective: the threat  comes from the East, the Middle East and the colonies. The gender dynamics is also notable — female Europe is attacked on her own territory (the railway station looks western) by a group of foreign men. One can just suspect how her integrity and dignity is endangered by that situation. But no worries, not only the villains have superpowers in this story.

4. The Solution

While the barbarian and brutal attackers jump around, Europe remains peaceful, rational and controlled. She knows exactly what to do! Her superpower is… multiplication! In other words, reproduction! With her many cloned selves she surrounds the Others and just peacefully sits down, making them drop their weapons. Although the filmmakers probably wanted to show some kind of assimilation policy, the result is a bit different. In my reading Europe creates a wall, a fortification, a border that makes the Others perish in the dust of the abandoned railway station, annihilates them.  Building fences is supposed to be a solution to neutralize the dangerous outsiders. Well, Europe already does that job pretty well …

Ceuta border fence

The women turn into 12 EU stars. As the music in the background (clearly taken from a western movie) fades away, instead of the classic “The end” or “Fin” the viewers are left with a different message: “The more we are, the stronger we are” says the moral of this story. Needless to say, the whole rhetoric of this video is extremely orientalizing, and it also shows (even if unconsciously) one of Europe’s biggest fears: “the is not enough of us and we need to multiply in order to outnumber the Others”. Imperialism in its finest, again realized through biolopolitical machinery of demographics. Although the method of reproduction represented in the movie seems interesting (parthenogenesis? why not!), it confines the female body into a task of reproducing the new forces of EU citizens. The rhetoric of the clash of civilizations still seems to be appealing to some.

This offensive video has been withdrawn by the European Commission after obtaining severe criticism. However, the fact that it has been realized in the first place is outrageous.

Shit People Say. Applied Meme-Genealogy

This meme inevitably went viral and with its endless iterations proved to be a dangerously mutable one. The epidemic of “funny” videos titled “Shit …… say” (and later “Shit X people say to Y people”) spreads fast, but it’s fairly easy to guess the trajectory of its development. Why? Because its driving force is stereotypes. Let’s track them:

1. The root: Sexism

The first one I saw was “Shit White Girls Say to Black Girls” and I have to admit, I found it hilarious and witty. Then I realized it was a parody of “Shit Girls Say“, that has now over 11 million views. Created by Kyle Humphrey & Graydon Sheppard the video shows a guy in drag who performs a helpless (especially with technology) , needy, and kind of dumb “girlish” girl. I find this representation not only very annoying, but also extremely sexist. As Samhita noted: Why the hell do you call adult women “girls”?! That’s just another good old misogynist tactic —  making women seem stupid by representing them as infantile. It’s like creating a stick-figure woman — a stereotypical and essentialized representation of many different women’s behaviours observed by two men.

That’s an important question: who is representing who? Notice: two white guys make use of their undeniably privileged position. This is how they responded to the criticism in an interview:

You can’t really respond to it, other than positively. We respect women; we love women; we grew up around women; the people who helped us on the project were women. Obviously we can’t critique anyone for critiquing us in this way. Everyone has the right to critique it. It’s a really interesting dialogue that has come up because of the people criticizing it. It’s tricky territory. It’s sensitive territory. But people have the right to be offended. It’s par for the course, especially if something goes this big, which we never thought it would.

But I’m gay, and Kyle’s gay, and people put things out there about gay people. There are television shows about gay people, and I think we try to not let that define us. We know they don’t necessarily speak for us. I think it’s a really interesting topic. We’ve been learning a lot.

No worries Graydon, the wave of gay-related videos is coming. Anyway, their response is a classic one in many ways:

  • “I know many women/ I love my mother/I respect women, therefore I am not sexist when I mock women’s behaviour.”
  • “A woman said she’s not offended by it, therefore it’s not sexist.”
  • “I’m gay, therefore I cannot be sexist.”

All the above: WRONG! One might think that being part of a marginalized group, makes you understand the oppression of others better, but unfortunately this seemingly insignificant example of a “joke” shows it doesn’t really work this way. Sexism is a pervasive problem in the gay community, and often different levels of discrimination and oppression gain a hierarchical structure.

2. Second iteration: Racism 

When some people noticed that the video that started the madness does not represent all women, the epidemic took another predictable turn, a racist one. Probably one of the first ones in that category was the parody by a comedian Billy Sorrells “Shit Black Girls Say“. It’s actually not so much different from the original video — it still shows a character called Peaches, that is as helpless, silly and needy as her prototype (megaproblematic relation being drawn between the two, by the way). However, she’s more exaggerated and even more confused with technology. Naima Ramos-Chapman notes:

When the meme got a racialized twist with Billy Sorrell’s “Shit Black Girls Say” version, I choked mid-chuckle. Both videos refer to adult women as “girls,” and portray them as weak, stupid, silly, bad with technology, and helpless.  And in Sorrell’s version, a part about black women being stuck in abusive relationships is too disturbing given that they are more likely to be victims of domestic violence than white women.

This started an new avalanche of videos perpetuating racist stereotypes, but still mostly about women. So the internet was flooded by extremely problematic “Shit Asian Girls Say“, “Shit Spanish Girls Say“, “Shit Latina Girls Say” performed by Asian and Latino guys accordingly. This is again not surprising at all the racist iterations of the meme sticks to a female body (or rather a male body in drag). Latoya Peterson comments on that on Racialicious:

But while there are some interesting interpretations of racial stereotypes (white girls eat chips, black girls eat Cheetos, Asian girls eat Pocky, and I couldn’t quite make out what was on the bag in the Spanish video) and some annoyingly persistent gender stereotypes (CAN NO ONE USE A COMPUTER WITHOUT ASSISTANCE?!?! Oh wait, Spanish girls can.) I’m a bit more interested in the aftermath when people started using the meme for social commentary. While there were definitely people using the meme to advance their racist opinions of certain groups of people say, without the wink-nudge insider cred that the above videos rely on to be funny, the meme started mutating, turning the stereotypes in on themselves.

3. The Backlash Effect vol. 1

The time for revenge has come. Many women were seriously pissed off by these idiotic videos, so that another version of the meme emerged. This time the idea was to reverse the roles and mock the stereotypes (or those who perpetuate them). So there’s “Shit Guys Say“, “Shit Black Guys Say“, etc.

4. The Backlash Effect vol. 2

This way the meme started transforming itself into a social critique that is supposed to be subversive. In this version people X say shit to people Y. The most popular video from this category is the already mentioned “Shit White Girls Say to Black Girls” by Franchesca Ramsey, a comedian/actress/blogger/overall renaissance woman. The video is revealing the everyday-racism, that many have to deal with and pass along another “omg, can I touch your hair” comment. For me the only problem with this video is that although it is a legitimate response to the “Shit Girls Say” video, it targets women again. Why the blade of critique is turned to women, instead of blowing up in the faces of those who started the whole stereotype-vicious-wheel — guys, who think they’re funny? Anyway the path has been trodden to give us: “Shit White Girls Say To Arab Girls“, “… to Asian Girls“, “…To Brown Girls“, etc.

Meanwhile, Ramsey has been inundated with hundreds of emails and messages since her video’s release, and thinks that the little changes do matter. A day after her video went viral, she posted a letter on her blog from a white woman who was moved by the video and asked herself, “Have I ever said anything like that?”

“That’s exactly what I wanted,” Ramsey said of the woman’s response. “There’s tons of people who don’t get it and are never gonna get it. But even if just one person thinks twice when they say something—and not just to a black person, but to anyone—then I think I did my job.”


5. “Queering” It Up?

When almost everybody expressed their feelings (or rather poured their frustrations) about all the little things that annoy them in their interactions with friends, the time has come for long awaited sexuality issues to step in! This meme mutated into two lines again: the first one mocking what all the colours of the LGBT rainbow people say (“Shit Gay Guys Says“, “Shit Black Gay Guys Say“, “Shit Southern Gay Guys Say“, “Shit Gay Girls Say“, “Shit Lesbians Say“), and the second one supposedly exposing the prejudice of the first one by again adding another interlocutor of the conversation (“Shit Cis People Say To Trans People“, “Shit Straight Girls Say to Gay Guys“, “Shit Guys Say To Lesbians“, “Shit Girls Say to Lesbians“, “Shit Gay Guys Say To Lesbians“). The LGBTQIA boggle in all possible combinations and configurations. Despite their claim to being ironic, these “subversive” massages function in a similar way the obviously problematic ones do — they still reinforce the stereotypes.

Even though people wearing bad wigs and make-up wink to us with every sentence, the whole “situational” humor of it is based on a shared acknowledgement of some truth of their statements. I understand the parody of it and the idea of irony, but there is something utterly annoying and problematic in all those clumsy attempts of drag performativity. Although I tried to draw a timeline and trace how the meme mutated, this element was present throughout the whole process, even when people where making fun of their own identity. But especially when it was targeting some other gender/racial/sexuality category it turned out to be problematic. Similarly to cross-dressing in classic (and reactionary) movies like Tootsie (1984) or Mrs. Doubtfire (1993), it functions as a symptom of backlash against feminism. That is how it works in the first iteration of sexist videos for sure. However, I think that the “subversive” line of the meme is not that subversive after all. Consider this latest video “Shit (Young, White, Class-privileged, City-based) “Radical Queers” Say to Each Other”

At first I thought I will find this one somewhat more engaged and that I will welcome this kind of irony. Watching it after a meeting of my radical queer group I laughed a lot. Until I talked to someone about it and that person told me that the video makes her feel uncomfortable. I didn’t notice that in the beginning, but now that I think about it, I couldn’t have noticed that. My lack of knowledge about the context and my own privilege blinded me to welcome that friendly fire with open arms. The creators of this video write:

We turned the lens toward ourselves as a way to exhibit how rampant transmasculine-centrism, radical queer snobbery/jargon and extreme anti-lesbian sentiment show up in young white ‘radical queer’ communities. Let’s continue to build inclusive communities of resistance while remembering our many herstories!

The transphobia of this piece remained transparent to me. This just shows how careful one has to be with posting another funny video, or repeating a joke (“you know I’m not racist, you get it”). Although completely unintentionally, people who made this video helped me understand my own position and prejudice.


I honestly hope that this madness will end soon. The template started to get boring, repetitive, not really creative and just tiring. Now there are video about yogis, vegans, new age girls/guys, New Yorkers, or even nobody! There’s even one about feminists:

And again it’s problematic. The idea is that all the shit people say to feminists is wrong. Following this logic the video tries to show false stereotypes about feminists. In that sense unfortunately it falls into a “mainstream feminist” rant about how people confuse the movement with lesbians, women who refuse to conform oppressive norms that bound their bodies to ridiculous social standards of beauty, or just in general radical feminists. Guess what, there are feminists lesbians, feminists who don’t shave their legs, as well as radical feminists. It’s all part of the feminist struggle, so that “funny intervention” ends up shooting yourself in the foot.

Just to conclude:

Outside of “Shit Black Girls Say to White Girls,” none of the other videos got anywhere near the amount of play that “Shit Girls Say” and “Shit Black Girls Say” enjoyed. Maybe that’s because, as a culture, we are accustomed to laughing at stereotypes, but we aren’t prepared to unpack how we perpetuate them.

I think that the fact that this meme’s mutation went through very predictable phases makes it a perfect “trolling meme”. It’s easy and even lazy to use stereotypes in comedy without any effort of twisting them, unfolding, or crushing.

Rewolucja po sąsiedzku

Na Węgrzech w końcu wrze. Zaraz po Nowym Roku blisko sto tysięcy osób protestowało przed gmachem Opery Narodowej w Budapeszcie przeciwko nowej węgieskiej konstytucji, a raczej “ustawie fundującej” nowe Węgry, jak odnoszą się do niej jej twórcy. W czasie kiedy ogromny tłum zajmował dużą część bulwaru Andrassy, bal w operze za blisko 40 000 EUR fetował wprowadzenie w życie jednej z najbardziej konserwatywnych konstytucji w Europie. Sytaucja polityczna na Węgrzech jest napięta już od dawna. Rządząca partia Fidesz ma miażdżącą większość 2/3 miejsc w parlamencie, co daje jej możliwość wprowadzania zmian w systemie prawnym na niespotykaną skalę. Co gorsza, Fidesz z premierem Viktorem Orbanem na czele  korzysta z tego przywileju w stopniu maksymalnym.

Wydaje się, że międzynarodowe media całkiem niedawno dostrzegły ferment w tym zaledwie 10-milionowym kraju. Co więcej, większość relacji  skupia się na zmianach ekonomicznych, kreśląc obraz dziwacznej krainy na Dunajem, której nikczemny “Viktator” postradał zmysły wprowadzając najwyższą daninę w okolicy (27% podatek VAT), skazując swoich przeciwników na banicję (uznanie opozycyjnej partii socjalistycznej za organizację kryminalną), a posłańców złych wieści wtrącając do lochów (wprowadzenie pełnej kontroli mediów). Poprzez skupianie się jedynie na wąsko rozumianym ekonomicznym aspekcie zmian wprowadzanych przez rząd Orbana, pomijana jest ogromna sfera szkód jakie niespełna 1,5 roku konserwatywnych rządów poczyniło w kwestiach dotyczących polityki społecznej. Na obecną sytuację złożyło się wiele oburzających decyzji. Odnoszę wrażenie, że Węgrzy byli do tej pory portretowani jako bierni widzowie tego prawicowego spektaklu rozmotowywania demokracji. W rozmowie z kilkorgiem Polaków odwiedzających Budapeszt, usłyszałam, że Węgrzy są bierni politycznie i sami sobie zasłużyli na taką sytuację.Tymczasem w Budapeszcie od ponad roku protesty i demonstracje to prawie codzienność.

Wiele wcześniejszych wydarzeń zapowiadało taki obrót sytuacji na Węgrzech. Jedną z pierwszych zmian wprowadzonych przez nowy rząd w 2010 roku była całkowita reforma systemu wyborczego. Ta “rewolucja przy urnach” zapewnia przewagę Fideszowi. Chociaż partia stara się odżegnywać od swoich niedawnych sojuszników ze skrajno-prawicowego ugrupowania Jobbik, to ultrakonserwatyści czują się na Węgrzech bezkarni. W marcu 2010 roku ekstremiści z organizacji Magyar Garda (neo-faszystowska bojówka związana z Jobbik) oraz paramilitarna grupa Véderő okupowali wioskę Gyöngyöspata. Neo-naziści w pełnym umundurowaniu patrolowali wioskę by terroryzować jej romskich mieszkańców. Przez ponad 2 miesiące napięta sytuacja była pogarszana przez działania policji oraz polityków. Jedynie aktywistki i aktywiści z węgierskich organizacji pozarządowych i ruchów anarchistycznych pojechali na miejsce, żeby pomóc Romom w obronie przed neonazistami, a także przywieźć żywność odciętym od reszty świata mieszkańcom. Oficjalne działania policji ograniczyły się do ewakuacji kobiet i dzieci z Gyöngyöspaty, a nieliczne aresztowania nastąpiły dopiero po bezpośredniej konfrontacji obu grup. Jawny rasizm i ksenofobia w tej i podobnych sprawach nigdy nie doczekały się potępienia ze strony rządzących, stanowiąc niejako przyzwolenie na takie demonstrowanie nienawiści. Dodam tylko, że wszystko działo się podczas węgierskiej prezydencji w Unii Europejskiej, czyniącej integrację Romów jednym z priorytetów programu.

W czerwcu 2011 roku 550 pracowników mediów publicznych straciło pracę w wyniku czystek związanych z wprowadzeniem nowego prawa dotyczącego mediów. Fidesz sprawuje ścisłą kontrolę nad mediami poprzez przymusową konsultację przez Radę Mediów każdego przekazu. Rada składa się wyłącznie z lojalnych wobec Fideszu członków nominowanych przez premiera na 9-letnią kadencję. Ten kaganiec praktycznie blokuje wszelkie krytyczne wobec rządu analizy w mediach publicznych.

23 października to rocznica rewolucji 1956, która do tej pory była nacjonalistyczną manifestacją skrajnej prawicy. Tym razem zamieniła się w gigantyczny protest setek tysięcy “oburzonych” rządami Fideszu. Po wcześniejszych protestach w marcu organizacja Jeden Milion Dla Wolności Prasy na Węgrzech zorganizowała ogromną akcję obywatelskiego nieposłuszeństwa pod hasłem “Nem tetszik a rendszer” (Nie lubię systemu). Ich protest song ma prawie 10 tysięcy “lików” na youtube, a w rankingach popularności tuż przed protestem wyprzedzał Lady Gagę.

Następnie w listopadzie parlament przegłosował nowe prawo dotyczące robót publicznych. Bezrobotni mają odtąd prawo do zasiłku tylko przez 3 miesiące, a następnie aby je zachować muszą wykonywać prace publiczne za stawkę poniżej minimum (290EU/415USD na miesiąc). Jeśli odmówią, stracą wszelkie świadczenia socjalne (również zasiłki dla dzieci). Orban powiedział wtedy, że “Na Węgrzech tamy są budowane, kanały czyszczone i zbiorniki budowane nie przy pomocy technologii XXI wieku, ale dzięki robotom publicznym.”

W nocy z 1 na 2 grudnia na ulicach Budapesztu odbyło się 10 manifestacji przeciwko nowemu prawu krymilizującemu bezdomność. Kara więzienia lub równowartość 600$ kary za bezdomność to nowy sposób rządu Orbana na “oczyszczenie” miasta. W akcie solidarności z bezdomnymi aktywistki i aktywiści spędzili noc na ulicach, rozdawali ciepłe posiłki i ubrania. To była zimna noc.

Nowa konstytucja to tylko zwieńczenie wielu zmian politycznych wprowadzonych podczas rządów Fideszu. Nie wymieniłam ich wszystkich, ale warto jeszcze wspomnieć o tym, że system sądowniczy jest całkowicie podporządkowany partii Orbana, a większość 2/3 wymagana do zmiany jakichkolwiek ustaw i praw powoduje, że trudno będzie odkręcić te szkody nawet jeśli ultraprawicowy rząd zostanie obalony. Konstytucja powołująca się w preambule na “Naród, Religię i Rodzinę” jest ostatecznym gwoździem do trumny węgierskiej demokracji. Za jednym zamachem wprowadza ochronę zarodka od poczęcia, definiuje małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, i wykreśla orientację seksualną jako chronioną przed dyskryminacją. Nikt nie wie jak i kiedy te zmiany konstytucyjne wpłyną na prawa dotyczące tych kwestii — Węgry nadal uznają związki partnerskie i prawo kohabitacji również dla par jednopłciowych, a także prawo do aborcji. Dzięki kolejnej ustawie “rodzina” (oczywiście heteroseksualna) stała się na Węgrzech bytem chronionym. Drakońskie prawa, granie na nacjonalistyczno-ksenofobicznych sentymentach oraz populistyczna polityka to doskonały przepis na dyktaturę w samym środku Europy. Jednak ten autorytarny gulasz to nie tylko węgierska specjalność. Wystarczy wspomnieć włoską politykę antyimigrancką, czy deportacje Romów z Francji, a nie tak dawno w Polsce byliśmy o krok od wprowadzenia podobnych zmian w konstytucji! Chociaż niektórzy chcieliby widzieć w Warszawie nowy Budapeszt, to nie zapominajmy, że w Europarlamencie to PO jest sojusznikiem Fideszu we wspólnej frakcji.

Jak widać, Orban ciężko zapracował na obecny polityczny impas. Jednak reprymendy zza granicy docierają do Budapesztu w głównie w sytuacjach kiedy słaby forint wpływa na kurs euro. To samo dotyczu polskich mediów komentujących głównie spadek forinta.Tymczasem represje wobec mniejszości etnicznych i seksualnych, dziennikarek/dziennikarzy, aktywistek/aktywistów, osób bezdomnych i wszystkich niewygodnych dla autorytarnego systemu nie wywoływały do tej pory większej reakcji międzynarodowej opinii publicznej. Absurd politycznej rzeczywistości, w której każdy nowy dzień oznacza nowe (czyt. dyskryminujące) prawo, daje się we znaki wielu aktywistom.Węgierski ruch obywatelski nie wykazuje symptomów “niedojrzałości do demokracji” lub “syndromu transformacji” — systematyczne akcje protestacyjne stały się w Budapeszcie niemal codziennością. Mam nadzieję, że to znak na to, że dni rządu Orbana są policzone.



(kliknięcie CC uruchamia angielskie napisy)

“Złap mnie, jeśli potrafisz”, czyli warszawski spleen

Wiem, że nad spotami reklamowymi znęcać się zbyt łatwo, a na rozpisywanie się nad tymi promującymi miasta/państwa/regiony nie warto nawet zdzierać sobie klawiatury. Jednak najnowszy filmik promujący EURO 2012 wyznacza nowe standardy nudziarstwa i żenady.

Fabuła spotu z opisu youtube:

Warszawski poranek. Z hotelu na poranny jogging wychodzi obcokrajowiec. Gdy zastanawia się, w którym kierunku się udać widzi uśmiech mijającej go w biegu blondynki. Dziewczyna ogląda się, a on już wie, w którą stronę za chwilę pobiegnie. W ten sposób rozpoczyna się spot promujący Warszawę jako miasto aktywne, dynamiczne – miasto, w którym można się zakochać. Swobodny, poranny bieg wkrótce przeradza się w wyścig z elementami parkour – widowiskowego poruszania się w przestrzeni miasta. Śledząc pogoń widzimy bohaterów odwiedzających najbardziej atrakcyjne i widowiskowe miejsca stolicy. Bohaterowie poruszają się prawami filmowej logiki, a pogoń jest pretekstem do pokazania głównego bohatera spotu jakim jest Warszawa z jej różnorodną – sportową i kulturalną ofertą, ze Stadionem Narodowym i miejscami związanymi z Fryderykiem Chopinem na czele.

Producentem spotu jest firma TPS, Telewizyjne Profesjonalne Studio Sp. z o.o., wyłoniona w ramach przetargu przeprowadzonego w oparciu o cenę i rozrysowany na sceny scenariusz. Reżyserem jest Mariusz Palej, twórca filmów reklamowych i wideoklipów muzycznych.

Hmm… a ja widzę to raczej tak: Trzyminutową kompromitację rozpoczyna oczywiście widok na jedyny most w stolicy (Most Świętokrzyski) o świcie. Migawki kilku innych warszawskich budynków i krajobrazów tylko po to, żeby poznać główną bohaterkę spotu — krasnolicą, blondwłosą joggerkę w polskich barwach narodowych. Biegnie tak sobie przez miasto syrenki (czyżby symboliczna identyfikacja) i jest pozdrawiana przez miejscowych restauratorów, którzy są na pewno przygotowani na przyjęcie gości/kibiców. Przebiegając obok hotelu, zarzuca falującymi blond włosami i “kusi” pana obcokrajowca swoimi słowiańskimi wdziękami. Ten następnie rzuca się za nią w pogoń. Wygląda to bardziej jak pogoń gwałciciela za ofiarą, niż flirt. Nieudolne są również efekty specjalne — coś pomiędzy filmem akcji klasy F a reklamą dezodorantu.

Dziewczyna zawsze pokazana w slow motion, a jak! Każdy może podziwiać jej wdzięki! Gwałciciel goni ją w stylu parkour, “przypadkiem” odwiedzając najważniejsze miejsca stolicy. Falliczne budynki strzelają w niebo, dzieci na stadionie, wesołe stado kibiców gratuluje gwałcicielowi wytrwałości, mała przerwa na Chopina, znów dzieci, Żydzi wychodzą z synagogi (= tolerancja), i w finale stadion i uśmiech! Jednak obcokrajowiec śpieszy się na ważne spotkanie i musi odpuścić niedoścignionej Polce. Cóż za zdziwienie, kiedy jego partnerem biznesowym okazuje się być jego poranna niedoszła ofiara. Warszawa: miasto spotkań, doznań, miłości, Chopina i biznesu!

Wszystko skrojone na miarę widza płci męskiej, czyli zamierzonego odbiorcy spotu o bieganinie po boisku za niemałe pieniądze. Z perspektywy męskiego-heteryckiego-oka dziewczyna zawsze będzie “prowokować”, “uwodzić”. Każdy jej uśmiech jest zachętą, każdy falujący włos (jak z reklamy szamponu) zaproszeniem, a im szybciej biegnie, tym bardziej chce być goniona. Jest wszystko czego kibicom potrzeba: dynamiczna akcja, ostra muzyka, piękna Polka, efekty (niezaspecjalne), Chopin!, lot nad Wisłą…ufff…

Motyw flirtu w tego typu spotach promocyjnych jest powszechny, o ile nie obowiązkowy (pisałam o tym tutaj). Chyba jednak żaden kraj nie zdecydował się dotychczas na motyw gwałtu! Polska innowacyjność i pomysłowość daje o sobie znać…

International Transgender Day of Remembrance

We were a bit late. It was supposed to be on November 20th. But maybe it’s always a bit too late.

‘YX’ came up with this idea. We thought it will take us two hours or so to write down the names. We stayed late in the office, mechanically writing down more and more names. Nobody expected that many. More and more with every year.

Black spots on my fingers, because I always have to get messy when I write with a marker. ‘A’ got a bloody bruise on her finger.

All the black markers stopped writing. Any kind of music was somehow too sad.

I was reading  the names out loud. Knowing Spanish helped, because many victims were from Latin America. My voice wasn’t shaking, but with every new page it was harder. When I finished and looked up everybody’s eyes were wet.

‘YX’ and ‘K’ both read two powerful poems.

by Kivandu “Kave” Ade

you wanna be peter pan.
you wanna be that fairy-dusted disaster that conquers hook and slays pirates because that’s what strong boys do.
but they gave you… a dress, and a name to match, and a lot of pink stuff you’d never play with.
you loved action figures just as much as dolls (yeah you love dolls, don’t lie)
you don’t walk like a lady though.
you flunked ballet class.
you can’t go, it’s boys only,
don’t wear swimming trunks wear a bathing suit
you’re too old to be a tomboy GROW UP.
you can’t fly, you never will.
even days when you’re wearing the perfect clothes
people will stare and say “is that a girl or a boy?”
and you smile to yourself because today,
maybe you might just pass,
but then you see their eyes register no facial hair,
no knot in your throat, no bulge in your pants, they say it again. louder, tauntingly, “IS THAT A GIRL OR A BOY?”
this time they know and they just wanna see you squirm
and you do and they snicker and give you that look that says, “you aren’t human here.”
you’re stuck with the body you’ve got and the gender you don’t
there’s no fairy dust
no flying away
no childhood dreams
so you’re doing the best you can.
you rock your indecisive parts proudly,
but there are days when you can be shattered by a quick tongue,
days when men argue about the lines of your body and then one says, “it’s got tits.”
because you’re not worthy of any other title.
days when girls will hate you for what you are
whatever you are
you aren’t human here.
but i’ve got tits.
so on that day when he said to me,
“i don’t care if you’re gay i’d still fuck the shit out of you”
i should’ve been willing, right?
but i wasn’t,
so i walked faster trying to escape his leering face,
the look of malice in his eyes that i’ve seen in so many other men
“i’ll fuck you straight, girl.”
i don’t know how much of a girl
i am but at that moment i wished i had the knuckle strength of men…
but i don’t so i left my pride in this throat,
i would try to glue myself back together for tomorrow
because there are always gonna be days like this.
days when you have to carry your somber heart like a coffin,
days when you pass until you slip and let your words fall from your mouth carried by a feminine voice and they know again.
know that you’re not a him, or a her, but something in between, not human to them.
what an abomination. what a monster.
why can’t you be normal with your dress, your boyfriend, your virginity?
they wanna paint you the color of smashed hymens.
they want you to know that naked, you will always be soft like a woman;
naked, you will always have the parts of a woman,
you, IT, your telltale breasts
you will NEVER be one of those strong boys.
you are far from peter pan but learn to hold your back like a flagpole,
it’s all you’ve got out there.
there’s no neverland.

How to Make Love to a Trans Person
by Gabe Moses

Forget the images you’ve learned to attach
To words like cock and clit,
Chest and breasts.
Break those words open
Like a paramedic cracking ribs
To pump blood through a failing heart.
Push your hands inside.
Get them messy.
Scratch new definitions on the bones.

Get rid of the old words altogether.
Make up new words.
Call it a click or a ditto.
Call it the sound he makes
When you brush your hand against it through his jeans,
When you can hear his heart knocking on the back of his teeth
And every cell in his body is breathing.
Make the arch of her back a language
Name the hollows of each of her vertebrae
When they catch pools of sweat
Like rainwater in a row of paper cups
Align your teeth with this alphabet of her spine
So every word is weighted with the salt of her.

When you peel layers of clothing from his skin
Do not act as though you are changing dressings on a trauma patient
Even though it’s highly likely that you are.
Do not ask if she’s “had the surgery.”
Do not tell him that the needlepoint bruises on his thighs look like they hurt
If you are being offered a body
That has already been laid upon an altar of surgical steel
A sacrifice to whatever gods govern bodies
That come with some assembly required
Whatever you do,
Do not say that the carefully sculpted landscape
Bordered by rocky ridges of scar tissue
Looks almost natural.

If she offers you breastbone
Aching to carve soft fruit from its branches
Though there may be more tissue in the lining of her bra
Than the flesh that rises to meet itLet her ripen in your hands.
Imagine if she’d lost those swells to cancer,
A car accident instead of an accident of genetics
Would you think of her as less a woman then?
Then think of her as no less one now.

If he offers you a thumb-sized sprout of muscle
Reaching toward you when you kiss him
Like it wants to go deep enough inside you
To scratch his name on the bottom of your heart
Hold it as if it can-
In your hand, in your mouth
Inside the nest of your pelvic bones.
Though his skin may hardly do more than brush yours,
You will feel him deeper than you think.

Realize that bodies are only a fraction of who we are
They’re just oddly-shaped vessels for hearts
And honestly, they can barely contain us
We strain at their seams with every breath we take
We are all pulse and sweat,
Tissue and nerve ending
We are programmed to grope and fumble until we get it right.
Bodies have been learning each other forever.
It’s what bodies do.
They are grab bags of parts
And half the fun is figuring out
All the different ways we can fit them together;
All the different uses for hipbones and hands,
Tongues and teeth;
All the ways to car-crash our bodies beautiful.
But we could never forget how to use our hearts
Even if we tried.
That’s the important part.
Don’t worry about the bodies.
They’ve got this.

The International Transgender Day of Remembrance (TDOR) is usually held on the 20th of November every year. The TDOR began in 1999 to honour Rita Hester, who was murdered on the 28th of November, 1998. Every year, this event is held to raise public awareness about hate crimes against trans people, at the same time providing a space for public mourning and to honour the lives of trans people who might otherwise be forgotten.

Równi i równiejsi, czyli o anarchistycznej drabinie ważności

Przez Poznań przeszedł Marsz Równości. Po raz kolejny szedł wśród wyzwisk i chóru nienawistnych okrzyków.  Jak zawsze o Marszu było głośno  – media wszelakie ubolewały, że może być powtórka z 11.11.11., że niebezpiecznie, że prowokacja… A jednak na samym Marszu było ciszej niż zwykle. Zabrakło Samby “Hałastra” z poznańskiego squatu, która do tej pory nadawała rytm przemarszowi pośrodku trzech kordonów policjantów i policjantek odgradzających “równe i równych” od “normalsów”. Dlaczego Rytmy Oporu (w skrócie RoR), najstarsza grupa Samby w Polsce, tym razem odmówiła udziału?

Otóż wszystko przez to, że niektóre rodzaje opresji są dla anarchistów ważniejsze od innych. Aż chciałoby się powiedzieć “są równi i równiejsi”. Myślę, że to coś więcej niż brak solidarności. Zaznaczam też, że nie jest mi łatwo pisać ten tekst, bo zawsze myślałam o poznańskim Rozbracie bardzo dobrze. Środowisko poznańskiego skłotu było zdecydowanie najbardziej aktywne jeśli chodzi o sprawę kontenerów socjalnych, ale… ALE wyszło jak wyszło i moja sympatia do Rozbratu odbija się czkawką, albo nawet zgagą.

Głównym powodem tego zrzutu z wątroby jest ten artykuł Stanisława Krastowicza, który pojawił się na stronie Rozbratu. Autor rozprawia się z problemem “bezwzględnej i metodycznej przemocy biurokratycznej władzy.” Jak sam pisze:

Władzy wspieranej przez mieszczuchów, którzy bardziej od pedałów nienawidzą tylko biednych.

Mieszczańska (tfu!) zgniła burżuazja pozwala sobie na kompromisy, a tymczasem anarchiści czuwają. To co, że Szanowny Pan Autor przemyca obraźliwe słowo w swoim błyskotliwym komentarzu – licentia anarchica najwidoczniej.

Każdego roku, Marsz Równości w Poznaniu podnosił problemy nierówności społecznych – przede wszystkim w odniesieniu dla gejów i lesbijek. Popieram te dążenia, ale chcę tu powiedzieć, że inne tematy były jedynie listkiem figowym.

Za to Rozbrat aktywnie działa w sferze praw kobiet, feminizmu, i aktywizmu LGBTQI… Rozumiem, że kategoria “klasy” jest w centrum zainteresowań tego kolektywu, ale mieszanie z błotem Marszu Równości za to, że koncentruje się na nierównościach dotyczących gejów i lesbijek jest po prostu nie fair w obliczu własnego przemilczania spraw dotyczących seksualności i gender. Co znamienne, na stronie Radykalny Poznań w zakładce “dokumenty” znajdziemy same ważne zakładki: pracownicze, ekologia, wojny/militaryzm… Feminizm? Brak. LGBT? Brak.
Nie wspominając o kilku innych wpadkach Rozbratu: dzięki Fronesis za przypomnienie niesławnego transparentu Federacji Anarchistycznej, o którym pisała Anka Zawadzka tutaj. Pisała tak:

“Prawo to dziwka, która służy bogatym i politykom” napisała Federacja Anarchistyczna na transparencie w obronie poznańskiego squatu Rozbrat.

(źródło: indymedia)

Podczas wczorajszej demonstracji w obronie Rozbratu spalono kukły prezydenta miasta i dewelopera, który zamierza budować architektoniczne perły na terenie squatu. Aż dziw, że nie było trzeciej: dziwki o imieniu “prawo”. Chłopcy z demonstracji – a i pewnie co bardziej wierne Federacji Anarchistycznej dziewczyny – mogliby sobie poużywać. Na przykład rytualnie kukłę zgwałcić. O pardon, przecież dziwki zgwałcić się nie da, bo dziwka lubi być wykorzystywana. Dziwka to zła kobieta na usługach zbrodniczego systemu, jak zawiadomił nas transparent.

To zresztą nie pierwsza wpadka po tej linii. O innym seksistowskim plakacie do poczytania tutaj i tutaj.

Wracając do tekstu Krastowicza:

W sprawie budowy kontenerowych osiedli nie mieliście nic do powiedzenia. W walce przeciwko tym gettom Federacja Anarchistyczna została ostatecznie osamotniona. Reszta zdezerterowała, nie widząc szans na wygraną, albo w ogóle nie dostrzegając znaczenia problemu, czyli wprowadzania pod hasłem walki z „trudnymi lokatorami” nowych standardów mieszkalnictwa i dyscyplinowania biedy. Często tej samej biedy, która potem chwyta po kamień, aby rzucić nim w geja lub lesbijkę.

Wstrętna, wyrodna matka z tej biedy, co to wkłada ludziom kamienie w dłonie. Zgadzam się, że warto dostrzegać strukturalne uwarunkowanie prawicowego ekstremizmu, ale chyba w szerszym kontekście społeczno-politycznym to nie “bieda” popycha ludzi do kanalizowania nienawiści w stronę osób nieheteronormatywnych! Duże uproszczenie. Nie wspominając o “hydraulicznym” rozumieniu przemocy.

Skupiacie się na „symbolach przemocy”, „języku przemocy”, ale nie na przemocy władzy. Nie dostrzegacie jej. Rozgrzeszacie. Kryjecie się za szpalerami policji, twierdząc, iż nie stosujecie przemocy. Ale ilu z Was w ostatnich wyborach głosowało na PO lub Palikota? Ilu z Was głosowało na tych, którzy dziś przykładają rękę do stawiania kontenerowych osiedli, masowych eksmisji, horrendalnych podwyżek czynszów?

Wg autora, władza = eksmisje na bruk, przemoc fizyczna/materialna. Tylko, że władza to też te znienawidzone (bo pewnie zbyt “miękkie”) symbole i język przemocy! Krastowicz utożsamia też Marsz Równości z jakąś wyimaginowaną liberalną defiladą bogatych gejów wyzyskiwaczy, co to zhańbili się głosem na Palikota lub PO (lesbijki celowo pozostawiam tutaj niewidoczne). No tak, i przez to muszą się kryć za szpalerami policji – cóż za zdrada ideałów! Prawie kolaboracja z wrogiem, trzeba się było przecież otwarcie wystawić na deszcz kostek brukowych wyrwanych z ulicy! Dziwna fantazja.

Przemoc, której jesteśmy świadkami, jest konsekwencją słabości także poznańskiej inteligencji. Nie mówię tu o tych kilku nazwiskach, które mogę wręcz policzyć na palcach jednej dłoni. Pozostała część milczy. Poznańskie elity intelektualne to czarna dziura, nie wydobywa się z niej ani promyk. Wasza postpolityczna nowomowa nie pozwala wam zająć jasnych stanowisk, powiedzieć: „czarne to czarne, białe to białe”.

Wszystko jasne: czarne jest czarne, białe jest białe. Nie ma sensu cytować reszty artykułu, bo mam problem z każdym jego fragmentem. Mam szczerą nadzieję, że rzucane na wiatr oskarżenia o “miałkość intelektualną”, “kolaborowanie z prawicową władzą”, a nawet “tępotę polityczną” nie są odzwierciedleniem mentalności radykalnego Poznania.

Gdyby ten artykuł na poważnie brał problemy homonacjonalizmu, wewnętrznej nierówności wielu ruchów LGTBIQ, w których seksizm albo niewidoczność osób trans nie są przecież rzadkością, to podpisałabym się pod nim obiema rękoma. Niestety bardzo daleko jest tej nieudolnej próbie komentarzu sytuacji politycznej Poznania do czegoś, czego oczekiwałabym od radykalnego środowiska. Zamiast tego jest czarno na białym hierarchizowanie opresji. “Moja sprawa jest ważniejsza od twojej głupiej sprawy!” Łatwo o taki punkt widzenia, jeśli jest się białym heteroseksualnym mężczyzną (nie zakładam tutaj tożsamości autora).

Co więcej, kolejna sztuczka polega na tym, że Pan Stanisław skrupulatnie oddzielił sobie gejów i lesbijki od biednych ludzi wysiedlonych do kontenerów, nie przypuszczając pewnie nawet, że przecież osoby z tej drugiej grupy mogły się znaleźć na marszu. Nie, to nie przemknęło autorowi przez myśl, bo przecież sam stworzył na własny użytek monolityczną kategorię “biedy”. Ten Frankenstein powstały wskutek potwornych eksperymentów miejskiej władzy może śmiało ciskać kamienie w gejów i lesbijki, bo sam nie ma ani płci, ani seksualności – przynajmniej tak wynika z cytowanego artykułu. Swoją drogą odmawianie ludziom ubogim seksualności jest typowym zagraniem neoliberalnych praktyk rozwojowych (polecam też świetny tekst Moniki Bobako o urasawianiu odmienności klasowej).

Nie wiem czy tezy wyrażone w artykule Krastowicza są bezpośrednim powodem odmówienia udziału w MR przez sambę z Rozbratu, ale odnoszę wrażenie, że te dwie sprawy jakoś się łączą. Oczywiście nie uznaję, że Samba i Rozbrat to jedno i to samo, i nie wiem dokładnie jak przebiegał proces decydowania o tym, czy grać na MR, czy nie. Jednak RoR to międzynarodowy ruch i łączą się z nim pewne zasady, które według mnie zostały w jakiś sposób nadwyrężone. Początki RoR były związane z przełamaniem maskulinistycznego i maczystowskiego wizerunku anarchistycznego czarnego bloku, poprzez “taktyczną frywolność” i np. ubieranie się na różowo. Głównym celem samby jest “konfrontacja i krytyka systemów dominacji i bezpośrednie wsparcie wszystkich walczących przeciw dyskryminacji, eksploatacji i opresji.” Dlaczego Marsz Równości w 2011 się nie zakwalifikował? Czyżby opresja jakiej do doświadczają codziennie osoby LGBTIQ w Poznaniu była zbyt wysokiej klasy, zbyt burżua dla anarchistów i anarchistek z Poznania? Dlaczego na Rozbracie nie ma więcej queerowych wydarzeń? Ktoś powie, to nie ich działka. A jednak chciałabym widzieć na poznańskim skłocie grupę wsparcia dla kobiet doświadczających przemocy, albo dyskusje na temat praw mniejszości (?) seksualnych, albo feministyczną sambę, i jeszcze bardziej szalenie: festiwal queer-porno.   Nie, takich rzeczy na Rozbracie nie ma. Może kiedyś.